Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for the ‘os meus ollos’ Category

Querido Furaco:

Pasaron horas dende o noso último encontro. Medio país estivo pendente de nós. Fixeron o posible e imposible para liarnos e conseguírono. Agora, nestes últimos días voltamos a se-los protagonistas dos medios. Víronme saír da cova, acordar do letargo. Saín, como se di na rúa, tan campante. E iso decepcionounos. Non está preñada, lamentaron. Eu non os acompaño no seu laio. Agora celebran connosco que xa tivemos dous encontros. Haberá máis? Agardo un si, se te portas ben.

Hai algúns que pensan que se me vai pasa-lo arroz. Que saberán eles da vida sexual das osas. Eu son unha chicarrona do norde. Son libre. Realmente, eles non entenden isto último. Chegaron a dicir de min que son “a osina inapetente”. Que terá que ver ser inapetente con non quedar preñada? Eu simplemente quero vivir a miña vida no monte, atoparme contigo cando me pete sen que ningún osiño estea a tirarme do pelexo. Alomenos, de momento.

Ti ben sabes que están errados. Lembras no último encontro? Díxenche con mágoa: “Elixiches mal”. E ti respondiches: “Elixín ben”. E despois… ai! Para que vou quedar preñada? Quizais así te alonxan de min, e non quero estar sen ti, por moi lonxe que nos separen. Eu o que quero é estar na miña cova, saír e atoparte na primavera. A primavera que este ano se resiste. Este país asturiano no que nos atopamos é tan chuvoso, tan… amoroso.

Como non son allea ás novas tecnoloxías, para este ano, conseguín un móbil. Para comunicarme contigo. No primeiro SMS escribín:

“Son Tola. Xa estou de volta. Cando nos despedimos (no outro inverno) non che dixen todo o que che tiña que dicir. 1. Gustaría terme quedado un anaco máis contigo a última vez (que copulamos, usemos termos científicos, xa que así é como se refiren a nós) pero tiña que marchar e síntoo. 2. Es un bo amante pero o mellor é tontear entre a herba, ollarnos ós ollos e despois do encontro sexual durmir pelexo con pelexo, abrazados”.

Ti respondiches vía SMS porque te negas a utilizar o móbil para falar. Faralo cando che pete. Home, non?

“Encantoume a túa compañía e parécesme unha osa interesante (segundo o que recordo do último inverno). Sinto tivera que ser todo tan rápido (os científicos non nos deixan nin en paz, nin en intimidade) e gustoume o tempo enteiro que estiven contigo, non só o momento cama. 1bc”.

Furaco, amor, sei que funcionamos aínda que ti sexas de fóra, aínda que os turistas e científicos nos atoxiguen. No caso de que este inverno (tras estes días de paixón) non nos reencontremos no amor carnal, eu xa son feliz con terte probado. Huuuummmmmm Ti segue a beber sidra asturiana, séntache tan ben, moito mellor cá limonada.

A túa amada, Tola

///// Esta é carta que, segundo Mar de Lempicka,  lle debería ter enviado Tola a Furaco, o seu amante. Deixémolos en paz, ó seu antollo, sen presionalos. E por que non? Por que non lle buscan outro oso máis a Tola? Ó mellor con dous alternando…

Furaco e Tola, na súa postura favorita.

Read Full Post »

O pitbull

Pretendía ser un pitbull. Nun momento, creu atopa-la vítima perfecta. Ela tamén aparentaba o que realmente non era. Iniciouse un diálogo sen excusas de ámbalas dúas partes. Os dous tiñan razón, segundo eles. Sexamos imparciais. Nun momento, algunhas palabras resoaron máis ca outras.

Pitbull: – Tú no sabes con quién estás hablando.

Ela: – (riso silencioso)

P: – No tienes idea de quién soy yo… No te rías.

O pitbull seguiu alí no ring improvisado, a falar, a intentar amedrentar.

P: -Te doy un mes… No, en menos de un mes ya verás. (Era a primeira vez que se vían. Ningún sabía nada do outro agás este diálogo, a cor dos seus ollos, da súa cara, a estatura e o pelo)

Pasaran xa minutos abondo para que ela fixera unha ficha psicolóxica do “agresor” e estudara as probabilidades de que algo malo lle pasara a ela. A conclusión foi rápida así que tras esta frase del, ela deu un paso adiante respirando seguridade, fitando nos ollos del situados un bo anaco por debaixo dos dela e espetoulle de forma seca e marcando as sílabas: “No-te-ten-go-mie-do”. Entre estas palabras e o nariz del non cabían nin tres centímetros de lonxitude.

O pitbull non agardaba esa valentía provinte dunha figura aparentemente tan fácil de vilipendiar. Entón recurriu á agresividade falsa.

P: – Te daría dos ostias.

Ela: – Ah…. así que eres un maltratador.

Despois, ós insultos. “Eres una imbécil”, soltou.

Ela: -No me insultes.

A triste realidade para el era que non podía con ela.

P: – Te doy un mes (repetiu). Ten mucho cuidadito tú y tu madre porque te vas a cagar en Dios.

Ela: -(E como vai dar coa miña nai se nin sequera sabe como é?)  No creo en Dios.

Nesa altura, el xa perdera completamente os papeis mentres as amigas delas pedían que non lle dera máis coba ó tempo que el seguía a insultala.

P: – Tu amiga es una estúpida.

Nesta última frase el xa recuara dous pasos e falaba cunha amiga delas que fixo un aceno de fastidio mentres pedía que houbese desculpas. “Disculpas?….”, vociferou el. Por suposto, esa palabra non estaba no seu dicionario. Non creo, mesmo, que albergara unha obra así na súa casa e se algún día folleara un libro con esas características facía xa moito, moito, moito tempo, tanto que o esquecera.

Ó fin liscou co rabo entre as pernas aínda que aparentando marchar teso. Caparazón exterior intacto, vísceras e orgullo internos esmagados.

Ela ficou sorrindo e abraiada. Porqué a ela, porqué non a emprendera o pitbull coa persoa que nun primeiro momento e supostamente provocara todo. Para respostar a isto, sinxelamente, poñámonos no pelexo do cadeliño. De cara a procurar camorra e infundir medo, a priori, con quen obtería máis éxito? Cunha rapaza de 1,65, miúda ou cun rapaz de 1,80 e corpulento rodeado doutros rapaces semellantes?

De volta para a  casa, as súas amigas aconsellábanlle que neste tipo de casos se abstivera de responder, que non dera coba a estas persoas que buscan pelexa, ó tempo que comezaban a insultalo: “enano, mono no evolucionado, imbécil…”.

Ela: – (…)Xa pero eu en ningún momento o insultei nin o ameacei. El, a min, si… Eu só nun momento rinme del.

Amigas: – Si, a verdade é que aí tes razón.

Ela pensouno ben, nunhas milésimas de segundo, e engandiu convencida:

“Non me educaron para ter medo”.

Aínda que triunfante, á mañá seguinte, un dous primeiros pensamentos foron para el.

“Por que me tocou a min?”.

Read Full Post »

Imperfección

Escribo e non debería pero escribo porque existo…

Precisaba oír e olla-lo mar de preto. Necesitaba estar soa durante uns intres trala insoportable e final marea de masas do sábado de 1493 e o satisfactorio fin da noite de volta na aldea Spacorum.

Por suposto, tiven a tentación de acende-lo teléfono, de baixar ó centro e mesmo de voltar á cama para cumprir coas oito horas. Sen embargo, fixen o esforzo de colle-lo volante pero sen a imprudencia de valerme da dereita. Eu enténdome. Non escribo para hoxe, senón para o futuro. (Retomo). Fixen o esforzo de colle-lo volante e dirixirme á Fontaíña.

A carga de ións positivos era excesiva dende había días e había que intercambialos cales cromos repes por ións negativos e alí puiden, en parte, ata que dúas bestas saídas dun minipiso de 40 metros cadrados abriron a boca para amosa-los dentes. Onde están os bozais? Tan caros son?

Desfíxenme dese momento que me doera no estómago e seguín á procura do que alí me levara: a busca de cunchas. Nun primeiro momento, buscábaas pequenas e perfectamente formadas, sen bordes rachados, de cores bonitas. Non as daba atopado. A imaxe que me viña á cabeza era a das minchas como as que teño dende hai anos no baño, nun tarriño de cristal azul clariño, traídas expresamente de Muros e Esteiro e que M recolectara para min.

O tempo foi pasando e as minchas non viñeron ó encontro. Optei por cunchas máis grandes de ameixas e mesmo algunhas estranas de mexillón. Recolecteinas na bolsiña. Seguía a procura-las cunchas perfectas e nada. Non había. Logo, optei por apañar algunhas mesmo se estaban rotas e non eran belas. Decateime de que a súa fealdade e imperfección as facía especiais, terreais, reais.

Cando xa a luz do sol comezaba a esgota-las súas forzas na loita coas nubes e o lusco e fusco, comecei a atopa-lo que nunha primeira etapa quixen. Había minchas minúsculas, de cores, ben feitiñas pero xunto a elas collín tamén algunhas ás que xa lles faltaban algunha parede. A bolsa pesaba e voltei a casa. Estaba leda. Laveinas e púxenas a secar con coidado.

Alí seguen, todas xuntas, perfectas e imperfectas.

Cantas veces na vida procuro a perfección e non a dou atopado. Dun xeito frustrante, teorizo sobre a relatividade das cousas, a espiral da historia e o buraco negro da filosofía que cega toda luz. Hoxe decateime que a imperfección é magnífica. Pode ser mesmo máis interesante e máis frutífera cá imperfección. Pero para sabelo, meu, hai que alonxarse da situación para vela con perspectiva e deixar que o tempo pase disfrutando de cada segundo.

Read Full Post »

Older Posts »