Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for the ‘literatura’ Category

Apostasía

Fun bautizada cando aínda non tiña o uso de razón ó 100%. Ollo para as fotos e véxome así de branco, con flores no peliño, con eses zapatiños de boneca e penso: “que cruel é o mundo. Meus pais bautizáronme por non dá-la nota, por un convencionismo social, sen saber que me encadearían de por vida á Igrexa”.

Agora, 20 e moitísimos anos despois, creba-lo lazo católico é case imposible. Rodeos, rodeos e máis rodeos administrativos para ó final non poder borrarte do libro de bautizos. A única posibilidade é unha nota á marxe.

Maldigo aquel momento. Ese momento derivou noutros. Dous anos seguidos indo á catequese cun semestre incluído no que había que ir tódalas tardes e os sábados pola mañá sen contar a misa do domingo. Dous anos seguidos aprendendo un libro confuso, sen base científica nin real, cunha certa pinga de moralidade máis ca dubidosa á hora de levala á práctica. E xa non falo da Biblia. Respecto desta última, debo darlle a razón a Nietzsche: “Calquera libro resulta honesto despois de le-lo Novo Testamento”.

É a mesma cita escollida por Óliver Escobar para o seu poemario Apostasía, editado hai pouco por Edicións Positivas. Un libro no que tamén se recolle outra frase para a reflexión e a defensa: “Non a que me absorva calquera divindade” (J.M. Fonollosa)

Sen embargo, o verdadeiramente profundo é o poemario enteiro de Escobar, con versos como os seguintes:

“non quero que conten comigo

nin para o próximo circo

nin para a nova matanza

do vello cordeiro.

non quero que me inclúan

nos seus números mansos

non quero que no me nome

ceben o seu poder.

por iso altísimos censores

-adoradoras da tremoia invisíbel-

agardo a súa resposta

a estas páxinas ceibas

como anacos de inferno…

fagan o favor de darme a excomuññon

para non ter que montar este cristos!”

Este é un libro “contra os males de ollo” que convida a “queimarte” con eles, que fala do demo entre as pernas, do cristo alucinado do Mundo Celta de Ortigueira e da súa filosofía de carballo andante, de como “Lilith gorentaba o único que deus non lle podía dar a liberdade”.

E quédome finalmente con:

“teño un recuncho, entre a idea e o corpo, onde gardo con paixón, os desexos sen nome”

Read Full Post »