Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for the ‘Arte’ Category

Non comprendo, non entendo. Hai tantas cousas que “non”.

Deixarei de xogar a equívocos: Non teño idea clara das cousas. Alomenos, de certas cousas, de certas persoas. O que si comezou a discernir é que sen querelo e sen buscalo acabo sempre por atopa-lo mesmo arquetipo. Mesmo se fuxo del. Iso, recoñezo, é perigoso para a miña saúde mental. De momento, por sorte, non para a miña integridade física. Debo dar grazas?

Non hai gran diferenza no tempo empregado en intentar coñecer a estas persoas. Para ofrecer un pouco máis de claridade neste asunto, debo aclarar que son homes. Retomo o que antes dicía. Non hai gran diferenza en si os coñezo dende hai moitos anos (máis dunha década) ou unhas cantas semanas (un mes). Cada vez, parécense máis. Teño a intuición de que son moi parecidos. Temo que sexan idénticos.

O primeiro indicio disto último tíveno cando comezaba a estar bébeda. Logo, esquecinno. E non debera porque dese xeito comprendería. Asegura “R” que os homes son sinxelos. Entón, tócanme a min os complicados? Ou, se cadra, é que a cuestión é tan simple que a miña complexa cabeza non o dá entendido?

Rías Altas, Rías Baixas. Un na capital contemporánea do teatro. Pasan das seis e respondo ás dúas. E, agora, que segue? Seguir coa cifra borrada ou restablece-los números? Agardo eu algo ou espera el algo?

Costa da Morte, Rías Baixas. Como unha pantasma, chega, marcha, deixa a pegada. Desta vez souben da súa presenza antes. Estoume aficionando a ter contacto cos espíritos.

Para reencontrarse, hai que querer atoparse. Está claro, nonsi? Pero que mecanismos emprega o cerebro humano para chegar a esta conclusión e desexala? Demasiada meditación para esta mañá de domingo tras un sábado de desilusión pola cinza volcánica, de inquietude polo teatro de Daniïl Kharms.

Kharms. O asedio da identidade, o agocho dos tesouros de letras que parecen non ter valor, a doenza da alma… compartimos. Se como el deixou escrito, se presentara unha fada madriña para preguntarme por un desexo, o que tanto arelo e que tanto bisbei á rosa de Jericó non estou certa que sairía dos meus beizos. Atropelaríanse os desexos e as palabras na mente sen ter claro o que realmente quero.

Resulta tan difícil entende-lo que se quere…

Moito máis complicado é comprende-lo que queren.

P.D.: Produccions del Mar presenta esta fin de semana na Sala Nasa de Santiago (hoxe, domingo, inclusive) a obra “Camarada K” coa que a compañía maiorquina recupera a obra de Kharms. No libreto, sinalan “O mes de febreiro de 1942, nunn Leningrado bloqueado polo exército nazi, Daniïl Kharms, doente no hospital psiquiátrico onde o recluiu o poder estalinista, morre de fame con só 37 anos. Na vida só publicara dous poemas, aparte dos contos para nenos que escribira para sobrevivir”. As súas obras restantes foron recuperadas pola súa dona e un amigo dunha maleta inzada de manuscritos que viron a luz 40 anos despois. É considerado un autor do absurdo.

Read Full Post »

Clases de imbéciles

Neste cosmos de elípticas e das areas de desertos terrícolas, marcianos, venusianos… conviven millóns de imbéciles. Matarile Teatro clasifícaos en:

-Os que non procuran nin queren nada

– Os que queren ter todo

-Os que querendo algo non fan nada por conseguilo

-Os que aínda facendo méritos non conseguen o que queren

A clase maxistral dérona a pasada fin de semana o elenco (José Campanari, Xan Cejudo, Alba Fernández tocando a viola, Mónica García, Ricardo Santana e Ana Vallés) e a directora (Ana Vallés) na obra “Cerrado por aburrimiento” que se estreou no Teatro Colón d´A Coruña.

No escenario, non había máis ca unha mesa sobre a que se dispoña un floreiro, unha perruca. Detrás, cinco sillas. Á dereita, no chan, un cabazo, unha botella. Máis lonxe, un sofá, outras cousas.

Foi esta unha obra de verdades ferintes. “Cerramos gracias ó apoio de varias institucións”; “Quedar na casa non implica necesariamente aillarse” son dous delas. Sen embargo, eu quédome co berro raído de Vallés loitando contra a música, dicíndonos en francés “Eu son a mamá, eu son a madam, eu son a prometida… Eu son a tristeza. Marcho. Silencio, silencio” mentres o son da viola acompañaba o compás da música afondando na alma nunha imaxe que doe tanto como o berro de angustia de Munch. Facía tempo que non vía tanta poesía sobre as táboas. Agora pecho os ollos, e aínda vexo a Ana Vallés facendo de Ana, vestida de traxe de saia e chaqueta negros, con perruca negra esguedellada, subida a un foco de luz con rodas tirado por un actor apuntando o corpo de Mónica García nu do estómago para riba, esculpindo a figura como unha escultura antiga, como un maniquí que de súpeto parece ter algo de vida, empregando este mesmo paréntese para rematar a obra.

Pero entre o principio e o final, houbo outros instantes de luz expresionista, mínima, tan ben coidada e numerosas frases que me mergullaron na reflexión: “Facer teatro é resistir”, facer teatro implica “soportar o desprezo das institucións” así como dos críticos. Por suposto houbo crítica para o público, ese público neste país que se nega a pagar pola arte.

“Cerrado por aburrimiento” presenta unha compañía de teatro, os propios Matarile sopesando, levando como mellor poden a resignación ante un proxecto que deben dobrar e gardar aínda que só sexa por un tempo. “Cerrado por aburrimiento” é, como eles din, a contradicción dalguén que quere deixalo pero ten medo a deixar de facer o que realmente lle gusta, o que realmente ama.

Mentres se abandonan ó diálogo crítico, os actores van poñendo sobre o escenario reflexións como a cuestión de se as cousas belas deben escandalizar e por suposto, o tema da reivindicación do aburrimento. Porque para eles a vida en si mesma non ten sentido, hai que darllo, e ás veces se non se atopa debe un “abandoarse a un letargo reanimador”.

O teatro non debe sempre facer rir, debe obrigar a pensar pero desta vez coido que algo removeu en min. Esta fin de semana vin unha das imaxes máis ferintes que nunca vira na sala: un cartel de “se vende compañía de teatro” tras a interpretación da Marsellesa. É isto quizais o que lles queda os profesionais liberais, berrar pola liberdade, a igualdade e a fraternidade mentres poñemos o anuncio da venta dos nosos soños e da nosa alma. Sempre o conflicto da moral latente, do fracaso percibido, do desánimo. Nunca de min se separan.

E como penúltima imaxe de peche, tras lembrar a Tolstoi e outros astros, Xan Cejudo de actor interpretando o “Autorretrato” de Pessoa comezando por dicir que “non son nada” para logo recoñecer a pantomima dos seus versos. Ah suxo Pessoa!

Read Full Post »

“Eu fun un cabaliño de mar, irisado pero con tendencia ó vermello, rodeado doutros cabaliños de mar amarelos, das algas verdes e das ondas azuis. E fun un cabaliño de mar que percorreu o camiño acompañado de caras, a gran maioría, descoñecidas. Pero alí isolado sentinme unido. Estiven enfeitizado durante uns minutos ata que deixei de choutar por unha orde suave a través dos cascos. O experimento mp3 mudou a miña vida”.

29102009

Xa pasaron tres días desde o Experimento mp3 en Vigo, Murcia, Madrid e Barcelona. Baseado nun flashmob ou tamén chamada performance monguer, de Improve Everywhere, que van polo mundo pedindo voluntarios para de forma anual facer este experimento, propoñen realizar unha intervención artística espontánea na rúa a través de voluntarios que seguen as ordes facilitadas nun podcast dun mp3 que previamente descargaron das redes sociais, neste caso Facebook.

Eu temía, como moitas persoas, que o apoio masivo no Facebook (onde sinalabas se pensabas acudir, se non ías ir ou se non sabías) desde a cidade olívica se transformara nunha presenza tímida ante o Marco, na rúa Príncipe. Pero, oh sorpresa, non foi así. Ó final, despois de Barna, foi a segunda cidade na que máis seguimento houbo por riba das 300 persoas do Retiro de Madrid.

No caso de Vigo non se poñen de acordo as distintas fontes no número de participantes. Uns din 500, outros 400, outros 300. O que está claro é que eramos máis de 350. Eu escollín a camiseta vermella porque as azuis estaban para lavar, porque coas verdes ou morrería abafada de calor ou pasaría fresco de máis, porque a amarela levaba unhas raias e números da selección brasileira de fútbol. E alí estiven no bando vermello.

Ás 18.00 horas comezou todo. No interior do Marco tamén había expectación. Na recepción mandaron avisar cando faltara un minuto. Cando faltaba saíron afora e comezou unha conta atrás mental para algúns. Ó final, de pouco valeu porque, no meu caso, empecei rezagada uns 2 ou 3 segundos que naquel momento non parecían nada.

Todos cos cascos, oímos como unha voz dun rapaz se presentaba entre música e nos pedía que comezaramos a estirar. E alí estabamos estirando no medio de Príncipe sen importarnos que a señora do pelo tinguido de mechas nos mirara de esguello, que a rapaza do flequillo sorrira para nós. A continuación, tocou desfilar e alí estabamos unha marea de cores do parchís (como dicían no xornal decano) desfilando cada un na dirección que se antollaba. Ata aí, normalidade.

Despois do precalentamento, chegou a interacción co medio. Primeiro, mandaron abrazarnos a un obxecto inanimado, logo a outro animado pero non persoa. Así foi como me vin abrazada á baranda metálica do Marco e despois a un can que tras o meu recibiu varias decenas de aloumiños mentres se lle poñía cara de parvo preguntándose que fixera el para recibir tanto cariño. Iso si, quedou contento. E a dona -de negro e sen cascos- sorría para nós sen saber que era o que nos movía a dar tanto afecto á mascota.

A interacción proseguiu entre nós. E non sei mo ben cando comezamos a bailar a música que nos poñían como se estiveramos nunha discoteca de hoxe en día, primeiro, para despois imaxinar o baile do 2029 no que abundaban os movementos máquina. O curioso foi recibir a orde despois de reproducir este baile pero a cámara lenta.

Tocou o tempo de dispersase. A voz en off mandou andar, andar, pararnos, andar. Voltamos e entón ficamos conxelamos na posición na que estabamos todos agás os azuis que tiveron que facer o movemento das ondas do mar. Logo, os verdes -convertidos en algas- tiveron que seguir o movemento das olas para, ó final, sumarnos amarelos e vermellos convertidos en cabaliños de mar que choutaban entre ondas e algas.

Os exercizos posteriores consistiron en formar unha diana de cores. Primeiro co vermello no centro rodeado de azul e verde e os amarelos como dardos intentando chegar ó vermelo mentres as outras dúas cores o trataban de impedir.

Logo, tocou xogar a Enredos. “Coa man dereita toca o hombro esquerdo dalguén con camiseta vermella”, dicían, “agora toca cun pé o pé esquerdo do da camiseta azul, e agora coa man esquerda toca a alguén de amarelo….” A medida que quedabas descalificada tiñas que sentar no chan.

O xogo proseguiu coa batalla épica final para a que recollimos as nosas armas -globos de cores- cos que tiñamos que atizarlle ós das camisetas diferentes da nosa. Entón nun momento a voz en off pediunos que pararamos que non iamos imitar ós malos do mundo senón que iamos dar unha mensaxe de paz apuntando as nosas armas cara o ceo e pronunciando a onomatopeia do silencio shhhhhhhhhhh para calar as voces a favor da guerra. Soltamos os globos que caeron o chan e que comezaron a estoupar como lumes de artificio. Aquel último momento de festa foi o epitafio do experimento mp3 en Vigo tras máis de 40 minutos de intervención.

Para ver algunhas imaxes da xornada, atopei este enlace no flickr show.

Para ver experimentos anteriores nun documental de Improve Everywhere con outros proxectos a redor do mundo, mellor acudide ó Marco para ver o bloque A de artfutura-2009-20-anos-da-realidade-virtual-redes-sociais ademais das mellores obras de 3D do mundo, está tamén este documental.

Read Full Post »

Older Posts »