Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for Novembro 2009

Clases de imbéciles

Neste cosmos de elípticas e das areas de desertos terrícolas, marcianos, venusianos… conviven millóns de imbéciles. Matarile Teatro clasifícaos en:

-Os que non procuran nin queren nada

– Os que queren ter todo

-Os que querendo algo non fan nada por conseguilo

-Os que aínda facendo méritos non conseguen o que queren

A clase maxistral dérona a pasada fin de semana o elenco (José Campanari, Xan Cejudo, Alba Fernández tocando a viola, Mónica García, Ricardo Santana e Ana Vallés) e a directora (Ana Vallés) na obra “Cerrado por aburrimiento” que se estreou no Teatro Colón d´A Coruña.

No escenario, non había máis ca unha mesa sobre a que se dispoña un floreiro, unha perruca. Detrás, cinco sillas. Á dereita, no chan, un cabazo, unha botella. Máis lonxe, un sofá, outras cousas.

Foi esta unha obra de verdades ferintes. “Cerramos gracias ó apoio de varias institucións”; “Quedar na casa non implica necesariamente aillarse” son dous delas. Sen embargo, eu quédome co berro raído de Vallés loitando contra a música, dicíndonos en francés “Eu son a mamá, eu son a madam, eu son a prometida… Eu son a tristeza. Marcho. Silencio, silencio” mentres o son da viola acompañaba o compás da música afondando na alma nunha imaxe que doe tanto como o berro de angustia de Munch. Facía tempo que non vía tanta poesía sobre as táboas. Agora pecho os ollos, e aínda vexo a Ana Vallés facendo de Ana, vestida de traxe de saia e chaqueta negros, con perruca negra esguedellada, subida a un foco de luz con rodas tirado por un actor apuntando o corpo de Mónica García nu do estómago para riba, esculpindo a figura como unha escultura antiga, como un maniquí que de súpeto parece ter algo de vida, empregando este mesmo paréntese para rematar a obra.

Pero entre o principio e o final, houbo outros instantes de luz expresionista, mínima, tan ben coidada e numerosas frases que me mergullaron na reflexión: “Facer teatro é resistir”, facer teatro implica “soportar o desprezo das institucións” así como dos críticos. Por suposto houbo crítica para o público, ese público neste país que se nega a pagar pola arte.

“Cerrado por aburrimiento” presenta unha compañía de teatro, os propios Matarile sopesando, levando como mellor poden a resignación ante un proxecto que deben dobrar e gardar aínda que só sexa por un tempo. “Cerrado por aburrimiento” é, como eles din, a contradicción dalguén que quere deixalo pero ten medo a deixar de facer o que realmente lle gusta, o que realmente ama.

Mentres se abandonan ó diálogo crítico, os actores van poñendo sobre o escenario reflexións como a cuestión de se as cousas belas deben escandalizar e por suposto, o tema da reivindicación do aburrimento. Porque para eles a vida en si mesma non ten sentido, hai que darllo, e ás veces se non se atopa debe un “abandoarse a un letargo reanimador”.

O teatro non debe sempre facer rir, debe obrigar a pensar pero desta vez coido que algo removeu en min. Esta fin de semana vin unha das imaxes máis ferintes que nunca vira na sala: un cartel de “se vende compañía de teatro” tras a interpretación da Marsellesa. É isto quizais o que lles queda os profesionais liberais, berrar pola liberdade, a igualdade e a fraternidade mentres poñemos o anuncio da venta dos nosos soños e da nosa alma. Sempre o conflicto da moral latente, do fracaso percibido, do desánimo. Nunca de min se separan.

E como penúltima imaxe de peche, tras lembrar a Tolstoi e outros astros, Xan Cejudo de actor interpretando o “Autorretrato” de Pessoa comezando por dicir que “non son nada” para logo recoñecer a pantomima dos seus versos. Ah suxo Pessoa!

Read Full Post »

Dorian 27.11.09

Podería facerlle caso a Marc, Bely, Bart e Jordi e marchar a calquera outra parte pero sei, como Lucía Etxebarría, que da igual a onde vaias, da igual á que cidade marches, a dor irá contigo.

Dorian falan de anxos negros, de novos días, desas gañas de mudar sen que se poida levar a cabo, de amor… O grupo de pop electrónico español estiveron esta fin de semana en Galicia. En Vigo, deron un concertazo e non son das súas fans, debo aclaralo. Non obstante este último disco, Tormenta de arena, ben é certo que ten unha confección exquisita e que a súa posta en escea nos directos é exquisita. Pero gracias a Marc, voz, con eses ánimos que dá para choutar, para espertar a un público durmido como o vigués. Se non fose polas voces fortes das primeiras filas na Sala Mondo vidas de Zamora, quedariamos sen os bises, se cadra. Poucos eramos a aplaudir e a pedir máis ante un grupo que claramente quería festa, festa e máis festa. Ó final, dúas horas intensas cuxo climax foi “Tormenta de arena”, o primeiro single deste último álbum co que cerraron o concerto antes dos bises.

Aseguraba o cantante deste cuarteto, Marc, nunha entrevista publicada esta semana nun medio da cidade que o directo se reforzaba cun quinto elemento que tocaría o sintetizador axudando a Belly para calcar o son ó do disco. Eu debo dicir que o directo mesmo mellora a versión enlatada.

Disfrutei con “Verte amanecer” porque eu ó igual ca eles escoito discos raros, empezo sempre ó revés e négome a crer en Deus; tamén con “Paraísos artificiales” aínda que os meus teñen máis que ver coa noite musical e o incienso; sen esquecer “Estudios de mercado” e esas ansias de queima-la vida pero lonxe, iso si e no meu caso, dun vaso de mezcal. Como colofón, “Las malas semillas” coa que si todos, todas entoamos nananananaananananaa….

Tras velos en directos, comprendín porque esgotaron entradas na sala Heineken de Madrid ou na Apolo de Barcelona -na Mondo, encheron ata a metade de todo o local, non foi mal- Son verdadeiramente un soplo de forza na escena musical española, un convite á bailar con letras traballadas verso a verso.

 

“Todo o que sinto por ti, só sabería dicilo así…”

 

Read Full Post »

Meditación Kundalini

“Hai escuridade, e dentro dela un universo enteiro. Eu, sobre unha manta. Non levito pero escoito a música. O guión esixía tomar conciencia do corpo, de todo, pero a chuvisca salgada chegou ás esporas dos iris e non puiden parar a nube. Deixei que descargara pouquiño, paseniño. Se realmente era iso o que sentía, para que paralo? para que cortarlle o camiño? Esa tamén é unha maneira de atopar o ser”

………………….

Jorge apareceu un día nas clases de conversa de inglés para explicar un obradoiro de danza especial, dirixida á meditación, á liberación. Tras ese contacto, chegaron e-mails e tras tantos xoves ocupados este decidín adicalo á meditación Kundalini. Por probar, por experimentar como din os portugueses.

Primeiro, foi a vibración, a conexión coa terra, un pequeno tembleque que o corpo comeza a sentir para ser consciente de si mesmo ó son da música. Despois chegou a fase de baile libre, máis tribal, pero coa mesma conexión con Gaia. Para terceira etapa, na case escuridade total, a meditación era o fin, tomar conciencia de todo, da sala, da xente, de ti… O cuarto e último punto foi facerse o morto.

Case quedo durmida, mesmo creo que ronquei. Maca di que é normal. A cabeza está todo o día apresurada e cando o corpo simplemente deixa de acelerar sobreentende que vai durmir e abandónase ó soño. Meditar non meditei nada pero quedei relaxada, liberada. A meditación déixoa para as vindeiras sesións. Hei volver. Gustoume a experiencia Kundalini. E non é unha secta.

 

Read Full Post »

Older Posts »