Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for Agosto 2009

Ulyses. Capítulo 0

“Musa, cóntanos sobre o hábil varón que no seu longo extravío coñeceu moitas cidades e persoas”.

Odisea, Homero.

Lempicka: -Cando marchas, Ulyses?

Ulyses: -Cando o vento sexa favorable.

Lempicka: -E cando será?

Ulyses: -Non está da nosa man coñecer cousas de Deuses. A impaciencia non é sabia.

L: -E poderei ir contigo?

U:-Esta é unha viaxe cara o exterior e cara dentro. Estás disposta a isto último?

L:- Ha de doer?

U: -Se cadra.

L: -Aínda así, aínda que non sei que vai acontecer, aínda que non coñezo ben a toda a tripulación…Irei.

U: -Debes saber que ás terras cara onde vai o navío hai cíclopes, sereas feiticeiras, Bacos disparados, mariñeiros embaucadores, augas con amnesia, galaxias con buracos negros nos que perderse. Debes ser valente.

L: -Iso, creo que non o son.

U: -Logo, queda.

L: -Non podo, abafaría na cidade. Quizais, se fora home, todo sería máis doado… De todos os xeitos, vou contigo.

U: -Eu viaxo so, querida.

L: -E se me transformo en ti? Se son tan valente coma ti, valería?

U: -Sería unha opción. Tamén has de ser serea, paciente e comedida.

L: -Entón, para esta travesía, serei ti.

U: -Benvida a bordo.

viaxe

Read Full Post »

LEONARD. 13.8.09

“Todo o mundo sabe que é agora ou nunca, todo o mundo sabe que ou son eu ou es ti, e todo o mundo sabe que ti vivirás pra sempre, e que cando fagas unha liña ou dúas, todo o mundo sabe que o acordo está podre”

“Everybody knows”, do disco I´m your man. Leonard Cohen.

cohen

Era ben pequena cando o oín por primeira vez. Na radio sonaba unha canción en inglés. Era un día gris, o típico día de inverno da ría de Vigo. A xanela máis grande do salón, a da porta corredora, axexaba a ría. Non chovía pero se non lembro mal estaba para chover. A voz oboe do cantante na radio deume unha punzada no corazón. Levaba pouco tempo aprendendo inglés e só entendía “Primeiro, tomaremos Manhattan, despois Berlín”. Non comprendía nada. Pero gustábame. Tamén me gustaba o vídeo, en branco e negro, nunha praia, unha muller e un home con abrigos, con maletas. Eu quería viaxar.

Foi o primeiro contacto con Leonard Cohen.

Moitos anos despois, vin”Exótica” (Premio da Crítica en Cannes 1994 e Espiga de Prata en Valladolid) e soñei con ser físicamente como Mia Kirshner pero sen pasar polas penurias de Christina, e quedei prendada da escena máis tensa do filme ambientada cunha canción da que durante anos só puiden recordar dous verbas: “Everybody knows”.

Daquela, non existía YouTube, nin internet estaba democratizada en Galicia. Quedei sen saber quen cantaba aquela canción que me acompañará ata a morte ou ata que teña alzheimer.

Hai uns anos, outra vez a radio. Desta vez, no extinto (malia o pesar de moitos) programa de Radio 3 “Diálogos 3” de Ramón Trecet, soaba outra canción que me encolleu a alma.

“Cambio a miúdo de nome, perdín a miña muller e o meu fillo, pero teño tantos amigos, e algúns deles están comigo (…) Eramos tres esta mañá, e só unha esta noite, pero debo continuar, as fronteiras son a miña prisión. E o vento está a soplar, entre as tumbas o vento zoa, a liberdade pronto chegará e virá da sombra…”

Era “O partisano”, pero non cheguei a oír quen a cantaba. Outora pista perdida. Anos despois, no cinema volvería a escoitala ao rematar o filme “El lobo” (de Miguel Courtois) sobre o colaborador delator de etarras. Foi con YouTube cando descubrín que ambas as dúas cancións eran de Cohen, ao igual que o Hallelujah. Entón, todas as pezas cadraron e volvín a pensar en tomar Manhattan. Diante da pantalla da computadora, tiven a arela de velo en concerto e a min mesma díxenme que era un imposible. “É maior de máis para iniciar unha xira e, no caso de facelo, terías que viaxar para velo”, pensei.

Nesta vida e neste mundo, todo está encadeado. O tempo, os lugares, as persoas son elos dunha cadea que aparece e desaparece pero que sempre está presente aínda que non a vexamos. E eu esta semana fun consciente dela. Se Kelley Lynch, a persoa responsable das finanzas de Cohen, non marchara cos seus millóns, se Kelley Lynch non se dese á fuga cos millóns aforrados por Cohen, Cohen -moi de seguro- non sairía do seu peche zen nun mosteiro; non se aventuraría a unha xira. Pero ao quedar sen cartos, veuse na obriga de gravar o seu dobre disco en directo en Londres e de iniciar un tour que finalmente chegou a Vigo. E eu fíxenme cunha das entradas.

E alí estaba o pasado xoves, para chorar as penas dun amor sen cicatriz con “Ain´t no cure for love”; para sentirme acorralada na Francia ocupada da II Guerra Mundial; para soñar con ser varias décadas máis nova e crer na palabra de Cohen cando canta “I´m your man” aínda que nin el mesmo se crea moitas das cousas que di; para cantar que ao fin, “Hallelujah”, o gran mestre estaba a uns metros de min, cantando con esa voz oboe que me namorou de pequena, con esas letras que só un poeta que camiña polos lados salvaxes e ferintes da vida pode escribir.

25 temas ofreceu cunha pausa dun cuarto de hora, cun Castrelos ateigado e entregado que recibiu con ritmo de palmas os primeiros minutos de “First we take Manhattan”. En pé, pasámonos gran parte do bis enorme que brindou Cohen. E o que é a vida, foi no concerto onde me enterei que “Everybody knows” (onde nunha estrofa fai referencia á plaga da sida) fora composta por el e por unha muller de poderosa voz, Sharon Robinson, que tamén cantou en Castrelos levándose varias ovacións. Aplausos fortes tamén conseguiu Cohen e a súa troupe.

El, o canadiano, marchou feliz, víaselle na faciana, no seu riso cando vía un Castreos con máis de 20.000 persoas en pé. Marchou e volveu do escenario a chimpos como bailando unha polca, ata que deu por rematado o concerto tras tres horas mergullados no seu mundo. Deunos as grazas por manter durante todos estes anos “vivas” as súas cancións. Non, mestre, nós damos grazas porque ti naceras con talento e que nós naceramos para disfrutalo.

Foi o concerto de Cohen en Vigo, un directo que sonou moitísimo mellor, con máis vigor e cariño, que o mesmo disco dobre en directo de Londres. Nunca imaxinei que fora a ser así, de perfecto.

Sen dúbida, un público e unha banda perfecta para un perssonaxe ao que faltarán palabras para escribir o seu epitafio no mundo dos vivos, porque no dos inmortais el nunca morrerá. Saúde e longa vida ao poeta.

First we take Manhattan

Read Full Post »

CONVERSAS

-Hola, XYZ. He visto los broches… Son preciosos!!! Avísame un día para ir a verlos. Un beso.

-Mil excusas pero no mobil non aparece o teu nome. Kn es? Dsculpa.

****************************************************************************

sago Os móbiles serven para manter conversas, para quedar, para dicir         cousas sen dicilas e para vingarse sen querelo ex profeso de caraduras de sexo masculino aos que lle faltan dous fervores.

Ji,ji,ji

Malicia Dark

Read Full Post »

Older Posts »