Feeds:
Artigos
Comentarios

Archive for Xullo 2009

A PEQUENA SEÑORA DO MAR

Que doado é facer un clic, na pantalla da computadora, no teclado. Non sempre é tan fácil. O certo é que nunca fora tan doroso. Coa man de A pousando no rato. Unha pequena presión, e unha orde de bytes remataría co soño. Non quedaba outra… Había que anular a viaxe.

………………………………..

Caeu polas escaleiras da Estación Marítima. Tivo sorte de non dar coa cabeza no chan. Nun primeiro momento, a A comentáronlle que tiña un esguince, dúas semanas de repouso. Nun momento posterior, unha “fisurita” na tibia. Catro semanas de repouso. Xa chegará a rehabilitación.  Outra vez o destino na miña vida. Podía deixarme en paz dunha vez. Non me trae máis ca problemas.

Eu xa soñaba con ver a pequena señora do mar. A sireniña xa me facía acenos cunha man mentres apartaba a outra da roca onde descansa para ofrecerme unha cervexa. Pero as mans quedaron baleiras. A sireniña quedou cuberta pola mesta néboa. “Outra vez será, my darling. Copenhague seguirá a esperar por vós. A vida é longa”. A vida non é tan longa, non. A min, non me dá a vida enteira para coñecer todos os sitios que arelo. E para A este era o momento, nunha época de sombras.

PD: Aprende a non facer plans. Ao destino, encántalle rompelos. Sobre todo os teus.

Read Full Post »

Odio a Pessoa

Mergullarse, sentir a auga e o frío para non volver ao sol, para esquecerse da herba queimada. Na piscina, no fondo, unha caricia doente que choromica polo osíxeno e eu alí agardando polas burbullas nun fondo azul. Adoro o azul pero a cor deste escenario torna enfermiza e decido explorar o mundo, perderme nos catro currunchos dun cárcere acuoso. Nada. Non hai nada, no fondo da piscina, nin tan sequera seres estranos aos que explorar. Realmente, non vexo nada ou non hai nada? A propia existencia faise unha dúbida e persisto en atopar algo que nin sequera procuro. Só vexo o azul da agua, do ceo que queda alá fóra, nun espazo xa a quilómetros da atmósfera onde fico. O sol parece tan amarelo e aborrezo tanto o azul que me animo a voltar á orixe, e ao chegar ao aire, á superficie, doume conta que volto botar de menos a auga. Non hai acougo nestes días transparentes.

PISCINA

Odio a Pessoa. E escríboo así en granate e en negriña para que non quede dúbida. O mundo está feito de “fingidores”. O poeta fingidor, o pai das letras portuguesas. O avó foi Camoes. Ningún dos dous me cae simpático. Como podía inventar Pessoa os seus estados de ánimo e plasmalo en versos baleiros? Como pode estar considerado un dos mellores poetas? El, o gran mentireiro. Se o Lois Pereiro voltase ao mundo, el que verqueu o seu último sangue nunha poesía certa de amor e enfermidade, de seguro que habería pensar coma min. Ou se cadra non.

Na escuridade do luar, eu berro para os catro ventos que prefiro a verdade, a saudade e a estravagancia de Mário, Mário de Sá-Carneiro, relatando esa dor existencial, real e aniquiladora ata a mesma morte. Nin os cinco frascos de arseniato de estrictina deron rematado con el. Si, co seu corpo pero non con esa saudade enfermiza que dixo adeus á vida terreal no Hôtel de Nice de Montmartre. Aquel 26 de abril de 1916. Onde estabamos todos? As cartas que enviou anunciando a súa morte chegaron tarde. Pechou a porta e como ben lle dixo á súa amada “Agora eres tu quem nao ficas”.

…………………………………………………………………………………………………………………………….

Creo que o sol non me senta ben na cabeza. Pode ser que si sexa bo para o resto do corpo. A nivel estético, un bronceado é máis atractivo. Para os músculos, a caloriña racha coas contracturas. Pero para a cabeza… Nadar na piscina pode resultar apetecible pero eu prefiro o mar. A piscina é limitada, é como un cárcere. E ese azul, ese mesmo azul. Entra e sae xente pero xa as coñezo, xa os coñezo. No mar, sempre hai xente nova, hai máis movemento.

A area, ese arrecendo a area non o ten a herba. E o sabor salgado tampouco o da a brisa do interior. Nin sequera me presta igual ler na herba que na area. Os soños son peores, están a piques de chamar á porta dos pesadelos. Canta leria, pero realmente non é unha confesión ou se cadra si. Xa non sei se son Pessoa ou se son Sá-Carneiro.

Read Full Post »

SEN ZIRITIONE

Fáltame algo. Non é o aire, nin o sangue. É un non sei que, algo que me sobe polo corpo, que me fai sentir especial, segura, aventureira, leda… A medida que foron pasando as horas do día, esta estrana sensación foi in crescendo ata que agora que cheguei a casa caín na conta do que era. Fáltame el.

Sendo nena, tería once anos, un día baixaba pola rúa Urzáiz con meu pai. Paramos nun paso de cebra e alí estaba o coche máis bonito que vira nunca.

-Que coche é este, papá?

-Un Volkswagen Golf.

“De maior, quero un como este”, pensei. Descapotable, branco, xuvenil… Perfecto. Ao cumprir os 18, sen embargo, non quería saber nada de coches. Colléralles medo, supoño que por un sinistro total na familia. Meus pais pregáronme que sacara o carné. Non houbo forma ata que no meu primeiro ano de traballo, a empresa de autobuses na que me movía fixo folga durante meses. Paseinas canutas.

ziritione1Capitulei e voltei á autoescola onde levaba matriculada dous anos sen ir nunca polas clases. Púxenme en serio e aprobei teórico e práctico á primeira. O práctico, de chiripa, non me mandaron aparcar. Nese momento, había que dar un segundo paso, mercar un coche. Visitamos a Renault, a Ferwagen… Só tiña ollos para o Golf pero non estaba ao meu alcance. Un día, fomos ao concesionario da Volksw en Cangas. Entrei e vino. Quedei namorada. Sentín o mesmo que sentira anos atrás en Urzáiz, só que este non era descapotable. Velaí o estaba: era como un Golf pero en pequeniño. Era un Polo.

Lembro a primeira vez que o viron os antigos compañeiros de oficina. Saíron ao balcón a berrar e saudar coa man. A xente na rúa pensaba que estaban tolos. É o que ten o Polo, que levanta paixóns. Será polo ziritione.

Xa levamos xuntos oito anos. A pesar do tempo, do raiadiño que está, de ter perdido brillo na chapa, sigo sentindo algo especial cando o vexo. Son como o rapaz daquel anuncio, que saía á xanela para ver de noite o seu Polo aparcado na rúa, baixo a farola. “Con ziritione”, dicía. Aquel spot foi unha lección maxistral de campaña de marketing. A xente deu en teimar que se o ziritione era un brillo especial da pintura, que se era algo que tiña o coche que lle facía andar como o raio, que se tal, que se tumba. O ziritione, en realidade, foi unha invención baixo a etiqueta do “naming” que consiste en crear unha palabra que non existe para asociala a un produto ou marca. Trunfaron. Durante anos Polo asociouse a ziritione, cunha connotación positiva, de xuventude.

O caso é que o meu “ziritione” levaba raro varias semanas. Fóronlle aparecendo ruídos que fun silenciando aumentando o volume da radio ata que haberá tres xornadas frenei e nin a música apagou aquela dor sonora do Polo. “Creo que é grave”, pensei. Esta mañá, leveino ao taller e alí quedou, subido, nun alto, amosando as tripas. Agora estará a durmir e non sei se mañá haberá reencontro. Quen dixo que o ziritione non existe? O meu Polo emánao nas cantidades que eu preciso.

Volta a casa, pronto.

Read Full Post »

Older Posts »