A historia de Chicha, o furancho e San Blas

Cada 3 de febreiro o viño e os licores corren polas rúas de Benvibre. Non acado a comprender porqué un santo médico convida a tal bacanal. Será se cadra porque o alcool anestesia.

Mañá, hoxe, é o día grande (dende o mediodía ata que os riñóns, o fígado e o estómago aguanten) inda que levamos varios días erguendo a taza. Este ano o meu premio ó mellor furancho é para o de Chicha, xunto á Igrexa de Benvibre (Vigo). Comida e sidra da casa: lacón, zorza, xamón asado, chourizo e… biscoito con prezos ideais anticrise. Ah, se tes sorte, mesmo sopa con auga de cocido. Inimaxinable.

Chicha é desas mulleres curtidas polo tempo, pola historia e pola familia. Un sorriso de señora afeita a mandar na cociña e na casa, para quen nunca a porta debe estar pechada, para quen a festa manda. Mañá será o seu gran día aínda que o noso bandullo leva pensando nela dene hai tempo. Lémbrame á miña nai con esas verbas de dozura para os meniños, ese coida-los da casa por riba de todo aínda que ventee fóra e dentro. Gústame a visión que ten dos homes. “Sempre están cansos”, espeta co marido a dous metros. Que razón ten. Non hai nada máis que dicir contra a evidencia e a experiencia.

—

Sería pola sidra, sería polo licorcafé demos tres voltas ó ruedo entre risos e medios aplausos. Unha festa é unha festa mentras na cabeza resoan as gaitas, cunchas e tambores. Mágoa que o tempo sexa efémero e que mañá sexa outro día. Chicha forever.

Como na maior parte dos bos momentos da vida, non hai traza para a imaxe e a foto. Confiemos, pois na cabeza para a lembranza. Como souvenir, o recordo e unha chapa do porco-Che, a derradeira da tempada.

Neve*****

Vivo nun recuncho salgado, nun neboeiro branco resistente ó xeo, no que os aloumiños do sol preservan da nosa vista a postal de inverno que outros chegan a aborrecer. Hoxe, tras tantas noites e días de arela aconteceu o miragre. O ampo cubriu Vigo. Os cristais hexagonais alongaron os brazos para cubrir fentos, follas de carballos e toxos mentras o asfalto desafiaba en negro á brancura desexada.

No cumio do saber, onde os magos das ecuacións, manexan a física e a química, a zapada alongou o manto, que seguía a crecer dende que os meus ollos a viron… por última vez?

******************************************************************

Había anos que non vía nevar en Vigo. Nunca pensei que hoxe, a querencia excesiva ó nórdico de estrelas e a saída tardía da mañá me ían agasallar cunhas folerpas. Primeiro, tímidas. Despois, no CUVI, fachendosas. Os piñeiros eran distintos, o ceo era diferente, ata o vento zoaba de forma distinta. Ziritione baixou a cabeza para deixar paso á supremacía do cristal de xeo que non vía dende había xusto un ano, naquela mañá inesquecible en Carnaby ou naquela tarde de felicidade nas Médulas.

*************************************************************

Creo que sei a que vou ó encontro, pero perdo a pista e rememoro latexos que cristalizan o iris.

Percorro o camiño branco coa brúxula nas costas e, de súpeto unha voz de fóra do círculo berra no meu océano.

No intre no que cae unha folerpa acordo e vexo a figura perfecta. Envexo a irradiación, a valentía e a seguridade dun sorriso falso.

Dou marcha atrás entre o xeo dos miolos e penso como paraliza-la formación do cristal de xeo na cara’ cando do que máis gustas é, precisamente, o que máis sacode a túa alma.

E a conclusión que consegue borra-lo baixo cero é que o acougo non o dá Bach, nin as cores de papel nin as flores, senón unha forza en forma de tul de seda recén saída dos vermes que só un carlou pode lograr por si mesmo.

Varios números metamorfoséanse nas mans mentras estas deciden obvia-lo nó para deixar respira-lo estómago. Non saben durante canto tempo pero agora máis que nunca decátanse de que a espiral se pechará en pouco tempo e que todo o acontecido no último reloxo non servirá de nada. Todo volta ó seu sitio?

Apostasía

Fun bautizada cando aínda non tiña o uso de razón ó 100%. Ollo para as fotos e véxome así de branco, con flores no peliño, con eses zapatiños de boneca e penso: “que cruel é o mundo. Meus pais bautizáronme por non dá-la nota, por un convencionismo social, sen saber que me encadearían de por vida á Igrexa”.

Agora, 20 e moitísimos anos despois, creba-lo lazo católico é case imposible. Rodeos, rodeos e máis rodeos administrativos para ó final non poder borrarte do libro de bautizos. A única posibilidade é unha nota á marxe.

Maldigo aquel momento. Ese momento derivou noutros. Dous anos seguidos indo á catequese cun semestre incluído no que había que ir tódalas tardes e os sábados pola mañá sen contar a misa do domingo. Dous anos seguidos aprendendo un libro confuso, sen base científica nin real, cunha certa pinga de moralidade máis ca dubidosa á hora de levala á práctica. E xa non falo da Biblia. Respecto desta última, debo darlle a razón a Nietzsche: “Calquera libro resulta honesto despois de le-lo Novo Testamento”.

É a mesma cita escollida por Óliver Escobar para o seu poemario Apostasía, editado hai pouco por Edicións Positivas. Un libro no que tamén se recolle outra frase para a reflexión e a defensa: “Non a que me absorva calquera divindade” (J.M. Fonollosa)

Sen embargo, o verdadeiramente profundo é o poemario enteiro de Escobar, con versos como os seguintes:

“non quero que conten comigo

nin para o próximo circo

nin para a nova matanza

do vello cordeiro.

non quero que me inclúan

nos seus números mansos

non quero que no me nome

ceben o seu poder.

por iso altísimos censores

-adoradoras da tremoia invisíbel-

agardo a súa resposta

a estas páxinas ceibas

como anacos de inferno…

fagan o favor de darme a excomuññon

para non ter que montar este cristos!”

Este é un libro “contra os males de ollo” que convida a “queimarte” con eles, que fala do demo entre as pernas, do cristo alucinado do Mundo Celta de Ortigueira e da súa filosofía de carballo andante, de como “Lilith gorentaba o único que deus non lle podía dar a liberdade”.

E quédome finalmente con:

“teño un recuncho, entre a idea e o corpo, onde gardo con paixón, os desexos sen nome”